Op het Mediacollega Amsterdam kreeg ik in 2007 de unieke kans drie opleidingsstromen in één af te ronden: Interactieve media, Grafische Media en Mediamanagement. Van programmeertalen tot DPI en kleurstijlen, overal wilde ik mee aan de slag. In de eerse twee jaar kregen we voornamelijk basiskennis over ontwerpen en interactieve producten, lessen die ik gebruikte om programma's als Cinema4D en Indesign te leren.

Ondanks de reputatie van stageplekken schoot ik tweemaal raak. Zo kreeg ik via 3rdBase de mogelijkheid om voor Universal Music een campagne voor internationale muziekartiesten te ontwerpen, en onderhield ik huisstijlen van Belvilla en Belsimpel. Bij Cityboard/Nic Oud bouwde ik aan narrowcasting-techniek en ontwierp ik reclames, terwijl de 'direct mail' mij ruimte gaf om drukwerk te onderzoeken. Vanaf dat moment ontwierp ik mijn stageverslagen als boekjes, om zo de techniek voornamelijk zelf te ontdekken.

Na twee hands-on mediastages startten we Blendish, ons afstudeerbedrijf. Externe partijen als kledingmerk O'Neill en Veldwerk Nederland gaven ontwerppitches en in twee gevallen wonnen we de opdracht. Door overmacht vanuit de opleiding werd ik plots ook verantwoordelijk voor de bedrijfsmatige taken van Blendish, iets waar ik niet voor was opgeleid.  Contact met het projectbureau, de afhandeling van externe partners en geschreven verantwoordingen naar de opleiding toe was een extra dagtaak, naast het bewijzen van mijn competentie als ontwerper.

In sneltreinvaart leerde ik, met dank aan studiegenoten en hun lesmateriaal, de benodigde managementvaardigheden om het gehele bedrijf naar de eindstreep te helpen. Bij de Kamer van Koophandel stonden we met vele andere studentbedrijven op de bedrijvenmarkt en na mijn afstuderen verliet ik Blendish om door te studeren.

Na alle managementstress van het Mediacollege wilde mijn kunstbrein vrijheid. In 2008 werd ik uit 100 talenten ingeloot voor de kunstacademie Utrecht, het HKU. Een harde, prachtige reis van afbreuk en conceptuele wederopbouw. Ondanks de naam 'Digital Media Design' bestond de opleiding uit schetsen, kleien, verven, ontwerpen en programmeren - een medium is op zichzelf al een boodschap. Tijdens de 'Crash Courses' van het HKU werkten we met andere opleidingen samen aan één audiovisueel product.

Als eindassessment voor het propedeusejaar liet ik mijn assesoren via verschillende onherkenbare zelfgemaakte drankjes mijn projectervaringen proeven, één smaak per project. De opleidingsvorm viel mij zwaar, maar toch wist ik het jaar door te komen. Ondanks weerstand én waardering in het docententeam leek volgens het HKU een traditionele mediaopleiding mij beter te passen.

In Amsterdam vond ik wetenschappelijke verdieping. Nieuwe tools als gebruikersonderzoek, functieontwerpen en informatiearchitectuur wakkerden de journalist en onderzoeker in mij aan. Het bevestigde mijn gevoel dat ik een functionele, conceptuele ontwerper was. Symposia van invloedrijke iconen als Alan Cooper en Adobe's Kevin Lynch gaven inzicht en drive. Via The Next Web haalde ik extracurriculaire punten en leerde ik van professionals in het werkveld.

Zo richtten klasgenoten zich al te graag op de uiteindelijke visuele uitwerking, terwijl ik juist logische, ethische producten bedacht en onderzocht. Bedrijven als T-Mobile als de Gemeente Amsterdam rolden onze producten uit, met een Golden Dot Award tot gevolg. Vanaf 2011 vroeg de opleiding mij als eerstejaars studentbegeleider en ondersteunde ik Mattijs Blekemolen (External relations) bij elk extern project wat de opleiding faciliteerde.

Twee uiteenlopende stages kenmerkten mijn opleidingstraject. Als ontwerper van Icemedia (nu iO) werden mijn ontwerpvaardigheden maximaal beproefd, en ontwikkelde ik media voor internationale merken als KLM, ING CB en Visa ICS. Daarna werd ik de media-afdeling van muziekcollectief The Partysquad, vlak voor ze internationaal doorbraken. Samen met TMF, SLAM! en GOGO draaiden we campagnes, brachten we radioshows uit en werden Ruben & Jerry internationaal opgepikt door Diplo.

Voor mijn scriptie poogde ik middels een overkoepelend kennisnetwerk het HvA met potentiele studenten en bedrijven te verbinden, om zo het stagiairaanbod in één klap aan het zoekende werkveld te koppelen. Vanuit het CvB van de Hogeschool ontstond weerstand, wat voor zowel mij als het CMD een absolute verrassing was. Na een intens proces van twee jaar verliet ik de opleiding zonder bachelordiploma. Na jaren verzoeken kreeg ik in 2018 eindelijk een ondertekende cijferlijst, maar nooit een Bacherlor of Arts voor mijn HBO opleiding.

Dankzij UCD en Ethics-docent Charlie Mulholland op het HvA werd ik een ethisch ontwerper. Als verdiepende minor koos ik Filosofie, aangeboden door de Universiteit Utrecht. Filosofen als Humberto Schwab, Keimpe Algra en Karim Bennamar verzorgden intensieve modulen over o.a. ethiek, kennis en geschiedstheorie. Deze filofosische basis helpt mij dagelijks om ieder product met de volledige context te benaderen. Zeker in de tijd van kunstmatige intelligentie is mediafilosofie en -ethiek onmisbaar geworden.